The evolution of Greek Debt
Archive for September, 2011
In economics, the Laffer curve is a theoretical representation of the relationship between government revenue raised by taxation and all possible rates of taxation. It is used to illustrate the concept of taxable income elasticity (that taxable income will change in response to changes in the rate of taxation). The curve is constructed by thought experiment. First, the amount of tax revenue raised at the extreme tax rates of 0% and 100% is considered. It is clear that a 0% tax rate raises no revenue, but the Laffer curve hypothesis is that a 100% tax rate will also generate no revenue because at such a rate there is no longer any incentive for a rational taxpayer to earn any income, thus the revenue raised will be 100% of nothing. If both a 0% rate and 100% rate of taxation generate no revenue, it follows that there must exist at least one rate in between where tax revenue would be a maximum. The Laffer curve is typically represented as a graph which starts at 0% tax, zero revenue, rises to a maximum rate of revenue raised at an intermediate rate of taxation and then falls again to zero revenue at a 100% tax rate. However, there are infinitely many curves satisfying these boundary conditions. Little can be said without further assumptions or empirical data.
One potential result of the Laffer curve is that increasing tax rates beyond a certain point will become counterproductive for raising further tax revenue.
Το μόνο μου ερώτημα είναι πόσο μακρία είμαστε απο αυτό το σημείο
Στην πρόσφατη ομιλία του, ο υπουργός Οικονομικών αναφερόμενος στο πολυδιαφημιζόμενο ενιαίο μισθολόγιο ανακοίνωσε το νέο σύστημα αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων. Συγκεκριμένα, ο κ Βενιζέλος είπε οτι θα καθιερωθεί πριμ παραγωγικότητας που θα βασίζεται σε προεπιλεγμένα κριτήρια και ανέφερε την εισπρακτική αποτελεσματικότητα των εφοριακών και την αποτελεσματικότητα των εκπαιδευτικών ως παραδείγματα. Αναφορικά με τους εκπαιδευτικούς ανέφερε οτι το κράτος θα πριμοδοτήσει τα σχολεία ανάλογα με τις επιδόσεις των μαθητών τους.
Σε πρόσφατη έρευνα του ο Roland G. Fryer εξετάζει τα οικονομικά κίνητρα ώς μέθοδο εκπαιδευτικής πολιτικής. Ο Fryer μελετώντας τις επιπτώσεις αυτής της πολιτικής σε 200 σχολεία της Νέας Υόρκης, καταλήγει στο συμπέρασμα οτι δεν υπάρχει ξεκάθαρη σχέση ανάμεσα στις επιδόσεις των μαθητών και των οικονομικών κινήτρων που δίνονται στους δασκάλους τους. Αντίθετα, στην έρευνα αναφέρεται οτι η εκπαιδευτική πολιτική των οικονομικών κινήτρων μπορεί να φέρει τα αντίθετα των αναμενόμενα αποτελέσματα ειδικά σε μεγάλα σχολεία.
Αντίθετα με τα αποτελέσματα της έρευνας δεν είμαι αντίθετος με την χρήση οικονομικών κινήτρων για την αύξηση της παραγωγικότητας. Θεωρώ όμως οτι η επιλογή των κριτηρίων αποτελεί το κυριότερο συστατικό επιτυχίας ενος τέτοιου συστήματος. Η στείρα πριμοδότηση των “καλών” σχολείων ή μαθητών μπορεί να αυξήσει την ψαλίδα ανάμεσα στις δύο κατηγορίες αφού οι εκπαιδευτικοί που μετατίθενται σε “κακά” σχολεία θα θεωρούν άσκοπη κάθε προσπάθεια για πριμοδότηση και ετσι θα αποκτούν ακόμα ένα κίνητρο στο να μην προσπαθήσουν. Λύση σε αυτό το πρόβλημα μπορεί να είναι η επιβράβευση της “αναλογικής βελτίωσης”. Ετσι θα πριμοδοτούνται εκείνοι οι εκπαιδευτικοί όπου θα καταφέρνουν να βελτιώσουν τις επιδόσεις των μαθητών τους. Παλι όμως ένα τέτοιο σύστημα θα παροτρύνει εκείνους τους εκπαιδευτικούς που έχουν “καλούς μαθητές” να μην προσπαθούν αφού τα περιθώρια για “αναλογική βελτίωση” είναι περιορισμένα. Άλλοι παράγοντες όπως οι επιδόσεις των μαθητών και η αντικειμενικότητα της εκάστοτε αξιολόγησης μαθητή και εκπαιδευτικού θα πρέπει επίσης να ληφθούν υπόψη.
ps Η σύζυγος μου είναι εκπαιδευτικός και σημερα μου είπε οτι θα προσπαθήσει να κάνει το μάθημα της πιο ενδιαφέρον. Πέρυσι είχε αγοράσει κασετόφωνο με δικά της έξοδα. Φέτος θέλει να μάθει Powerpoint και να αγοράσει προτζεκτορα. Μερικές φορές το κίνητρο είναι απλά η ηθική ικανοποίηση…