Archive for the ‘ Οικονομικά του περιβάλλοντος ’ Category

Η μελλοντική οικονομική αξία του περιβάλλοντος

Nicholas Stern, Chief Economist and Senior Vic...
Image via Wikipedia

Σύμφωνα με την άρχουσα οικονομική θεωρία, 100 δολάρια σήμερα έχουν μεγαλύτερη αξία απο 100 δολάρια μετά απο ένα χρόνο. Εφόσον κάποιος αποκτήσει σήμερα τα 100 δολάρια θα μπορεί να τα βάλει στο τόκο (r) και να έχει 100*(1+r) μετά απο ένα χρόνο. To επιτόκιο r ονομάζεται προεξοφλητικό επιτόκιο (discount rate) και είναι το επιτόκιο με το οποίο η μελλοντική αξία (future value, FV) μιας επένδυσης μετατρέπεται σε παρούσα αξία (present value, PV).

FV=PV*(1+R) ή PV=FV/(1+R)

Το προεξοφλητικό επιτόκιο είναι συνάρτηση του ρίσκου της επένδυσης, όπου ρίσκο είναι η πιθανότητα πραγματοποίηση της. Επίσης, το προεξοφλητικό επιτόκιο είναι συνάρτηση του χρόνου. Ceteris paribus, 100 δολάρια του χρόνου έχουν μεγαλύτερη αξία απο 100 δολάρια σε 2 χρόνια.

Το Stern Review θεωρείται η πρώτη σοβαρή προσπάθεια για τις οικονομικές επιπτώσεις της αλλαγής του περιβάλλοντος εξαιτίας του φαινόμενο του θερμοκηπίου. Πέρα απο την λεπτομερή ανάλυση των επιπτώσεων στην οικονομική πραγματικότητα, το Stern Review συζητήθηκε έντονα διότι χρησιμοποίησε μιας εως τότε ανατρεπτική μέθοδο για να ποσοτικοποιήσει τις επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία με βάση τα σημερινά οικονομικά δεδομένα. Η επανάσταση της συγκεκριμένης έρευνας εντοπίζεται στην απουσία του προεξοφλητικού επιτοκίου (r=0).

Αυτό που υποστήριξε ο Nicholas Stern στην έρευνα του είναι ότι οι ακριβείς επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία απο μια πιθανή αλλαγή της θερμοκρασίας δεν μπορούν να ποσοτικοποιηθούν με ακρίβεια αλλά είναι σίγουρο ότι θα είναι τόσο μεγάλες που θα αλλάξουν την ζωή στον πλανήτη. Ο Stern υποστηρίζει οτι το προεξοφλητικό επιτόκιο θα πρέπει να ισούται με μηδέν γιατι μια οποιαδήποτε θετική τιμή θα σήμαινε οτι οι μελλοντικές γενιές έχουν λιγότερα δικαιώματα (σε οικονομικούς όρους) στο περιβάλλον απο ότι οι σημερινή γενιά. Με άλλα λόγια, ο Stern (ορθά) υποστήριξε οτι η παρούσα αξία των επιπτώσεων της αλλαγής του περιβάλλοντος πρέπει να ισούται με την μελλοντική τους αξία.

Εφόσον οι οικονομικές επιπτώσεις είναι τρομακτικές και εφόσον η παρούσα αξία αυτών παραμένει σταθερή ανεξάρτητα απο το πότε θα συμβούν ή τη πιθανότητα πραγματοποίηση τους, σύμφωνα με τον Stern είναι οικονομικά ορθολογικό να επενδύουμε σήμερα στην προστασία του περιβάλλοντος.

Reblog this post [with Zemanta]

Blog Action Day 2009

Οι προκλήσεις της Διάσκεψης της Κοπεγχάγη (COP15)

COP15 : "Seal the Deal ! " / "C...
Image by leshumainsassocies via Flickr

Από τις 7 έως τις 18 Δεκεμβρίου 2009, θα πραγματοποιηθεί στην Κοπεγχάγη η 15η Συνδιάσκεψη των Συμβαλλόμενων Μερών (COP 15) στη Σύμβαση Πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή (UNFCCC) και η πέμπτη Συνδιάσκεψη των Μερών του Πρωτόκολλο του Κιότο (COP/MOP 5). Στόχος της COP15 είναι η υπογραφή μιας καινούργιας συμφωνίας που θα αποτελέσει τη συνέχεια του πρωτοκόλλου του Κιότο, του οποίου η πρώτη δεσμευτική περίοδος λήγει το έτος 2012. Άμα τελικά επιτευχθεί κάποια συμφωνία τότε η Κοπεγχάγη αναμένεται να αντικαταστήσει το Κιότο (COP3) ως σημείο αναφοράς γι΄αυτό που ονομάζουμε οικονομικά του περιβάλλοντος. Απο την μικρή μου εμπειρία στο χώρο, επιτυχία της Συνδιάσκεψης της Κοπεγχάγη δεν πρέπει απλά να θεωρείται μια τυπική συμφωνία των κρατών για την διαχείριση του φαινομένου του θερμοκηπίου. Επιτυχία θα θεωρηθεί η καθιέρωση ενός σταθερού συμφώνου όπου θα προσφέρει σταθερότητα στην αγορά που με τη σειρά της θα δημιουργήσει την δυναμική για την αντιμετώπιση του φαινομένου του θερμοκηπίου. Το πρωτόκολλο του Κιότο προσπάθησε να δημιουργήσει οικονομικά κίνητρα ώστε να κατευθύνει τις δυνάμεις της αγοράς προς ένα οικολογικό προσανατολισμό. Η πολιτική αστάθεια όμως αποτελούσε την δαμόκλειο σπάθη που δεν επέτρεπε στους επενδυτές να ασχοληθούν σοβαρά με τα οικονομικά του περιβάλλοντος. Η συνδιάσκεψη της Κοπεγχάγης θα αποτελεί επιτυχία εφόσον καταφέρει να διώξει το φόβο των επενδυτών. Επιπλέον δεν αρκεί η συμμετοχή των Η.Π.Α. που έλαμπαν δια της απουσίας σε παλαιότερες προσπάθειες. Στο παιχνίδι δυναμικά έχει μπεί και η Κίνα όπου μέσα σε μια δεκαετία εκτός απο οικονομική υπερδύναμη έχει καταφέρει να μετατραπεί και σε πρωταθλητή στην κακοποίηση του περιβάλλοντος. Οι οποιαδήποτε αποφάσεις δεν αρκεί απλά να δημιουργήσουν οικονομικά κίνητρα αλλά και να δημιουργήσουν το κατάλληλο οικοσύστημα που θα βοηθήσει την άνθηση της πράσινης οικονομίας. Μέτρα όπως η συγχρηματοδότηση απο κρατικούς φορείς μόνο προσωρινά μπορούν να θεωρηθούν και σίγουρα απο μόνα τους δεν μπορούν να αποτελέσουν τα θεμέλια μιας βιώσιμης αγοράς. Ας ελπίσουμε οτι δεν θα επαναληφθούν τα κωμικοτραγικά συμβάντα του COP14 στο Μπαλί.

Υπουργοί από περισσότερες από 170 χώρες αναμένεται να συμμετάσχουν στη COP15. Ο συνολικός αριθμός των επισκεπτών, υπουργών, εκπροσώπων ΜΚΟ και επιχειρηματιών αναμένεται να είναι μεταξύ 12.000 και 15.000.

Reblog this post [with Zemanta]

Το πρωτόκολλο του Κίοτο

Before desulfurization filters were installed,...
Image via Wikipedia

Το Πρωτόκολλο του Κιότο αποτελεί μια διεθνής συνθήκη για το περιβάλλον με στόχο “τη σταθεροποίηση των συγκεντρώσεων των αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα, σε επίπεδα τέτοια ώστε να προληφθούν επικίνδυνες επιπτώσεις στο κλίμα από τις ανθρώπινες δραστηριότητες”. Οι χώρες που εντάσσονται στο Πρωτόκολλο έχουν δεσμευτεί να μειώσουν τα επίπεδα παραγωγής των τεσσάρων αερίων του θερμοκηπίου (διοξείδιο του άνθρακα, μεθάνιο, υποξείδιο του αζώτου, εξαφθοριούχο θείο) καθώς δύο ομάδων αερίων (υδροφθοράνθρακες και υπερφθοράνθρακες). Μέχρι τον Ιανουάριο του 2009, 183 χώρες είχαν υπογράψει το πρωτόκολλο, το οποίο καταρτίσθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1997 στο Κυότο της Ιαπωνίας και τέθηκε σε ισχύ στις 16 Φεβρουαρίου 2005.

Σύμφωνα με το πρωτόκολλο του Κιότο, οι βιομηχανικές χώρες δεσμεύονται να να μειώσουν κατα 5,2% τις εκπομπές των αερίων του θερμοκηπίου την περίοδο 2008-2012 σε σχέση με τα επίπεδα του 1990. Τα επίπεδα μείωσης δεν είναι σταθερά για κάθε χώρα αλλά διαφέρουν. Ενδεικτικά, οι χώρες της Ε.Ε. δεσμεύονται να μειώσουν τα επίπεδα κατά 8%, οι Ηνωμένες Πολιτείες, κατά 7% και η Ιαπωνία κατά 6%. Η συνθήκη επιτρέπει την αύξηση των εκπομπών κατά 8% για την Αυστραλία και 10% για την Ισλανδία.

Το πρωτόκολλο του Κιότο περιλαμβάνει και «ευέλικτους μηχανισμούς» σε περίπτωση που η εκάστοτε χώρα δεν μπορεί να επιτύχει τους στόχους για τους οποίους έχει δεσμευτεί.

Τα επίπεδα αερίων του θερμοκηπίου που έχει δεσμευτεί κάθε χώρα να παράγει μεταφράζονται σε δικαιώματα εκπομπών (carbon credits). Εφόσον μια χώρα έχει πλεονάζοντα (ελλειμματικά) δικαιώματα μπορεί να τα αγοράσει (πουλήσει) μέσα απο ειδικά χρηματιστήρια (Διαπραγμάτευση δικαιωμάτων εκπομπών/ Emissions Trading). Εναλλακτικά μπορεί να αποκτήσει δικαιώματα ρύπων μέσω της χρηματοδότησης προγραμμάτων για τη μείωση εκπομπών σε αναπτυσσόμενες χώρες (Μηχανισμός Καθαρής Ανάπτυξης/ Clean Development Mechanism). Τέλος, μια χώρα αποκτάει δικαιώματα εκπομπών εφόσον προχωρήσει στη συγχρηματοδότηση παρόμοιων προγραμμάτων με άλλες χώρες του πρωτοκόλλου (Εφαρμογή κοινών προγραμμάτων / Joint Implementation).

Υ.Γ. το τελευταίο καιρό έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον μου η αγορά των δικαιωμάτων εκπομπών ρύπων και γενικότερα τα οικονομικά του περιβάλλοντος. Τόσο απο επαγγελματικό ενδιαφέρον όσο και απο καθάρα προσωπικό. Βλέπω οτι έχει κυριαρχήσει ακόμα και την πολιτική επικαιρότητα, και δεν εχω τα εφόδια και τις γνώσεις για να κρίνω τα λεγόμενα τους. Αποφάσισα λοιπόν να ξεκινήσω μια σειρά απο άρθρα που θα είναι σχετικά με το περιβάλλον αλλα πάντοτε απο την πλευρά των οικονομικών

Υ.Γ. 2 Το συγκεκριμένο άρθρο αποτελεί κατά ένα μεγάλο ποσοστό μετάφραση του κειμένου της Wikipedia.

Reblog this post [with Zemanta]