Last week, the Chinese credit rating agency, Dagong Global, stole the spotlight by announcing an embarrassing rating score for western superpower sovereigns. previously perceived as triple A counterparties [UK, France (AA-) and Belgium, Spain, Italy (A- )]. Noticeably, Dagong ranked US (AA with negative outlook) below China, Canada, Australia and Saudi Arabia (AA+). With 10years Treasuries yielding around 3%, this is the first time that US loose its safe haven trademark.

This is the first time that someone is trying to officially dispute the credibility  of the big three (S&P, Moody’s, Fitch) and comes amid complaints by Chinese officials  that Western credit agencies artificially boost China’s borrowing costs  by not properly measuring country’s growth perspectives. Note that the announcement  took place at the headquarters of the Xinhua News Agency, which is controlled by Communist Party. The international news agencies taunt Dagong’s report, emphasizing the fact that those ratings had no impact on the real markets. A new kind of economic war is emerging  and this time the conflicts of interest are more than apparent.

There is no doubt that diversity of opinion is more than welcomed but transparency is of paramount importance as well. Lack of transparency will have as a results weak links like Greece to continue facing speculative attacks. An open source approach may be a solution on the right direction, but crowd sourcing is not always the panacea. Bond analytics is a highly intellectual discipline and delegating sovereign analysis to the masses may not be successful. Recall that contrary to “click as you go” websites (Foursquare, IMBD, Yelp), none of the sophisticated open source projects (Wikipedia, Joomla etc) are 100% open to the masses. Those models apply an intellectual filtering to identify those users/ inputs that will add some real value to the project. In order to be successful, an open source initiative should find the compensation model that will attract this intellectual elite. Professional fame (ideally a must have for your CV?) and moral satisfaction (defending your home country’s reputation) may be 2 possible candidates.

I am of the opinion that the Greek government should address to the aforementioned talent pool by an open source initiative in order to find those allies that will defend Greece’s reputation in the new economic war. Giving all the necessary data (opengov statistics) is definitely a first step but creating the right framework (through academia, forums etc) is also necessary. Last but not least, independence is another essential ingredient otherwise such an initiative will have the same outcome of Dagong Global: indifference.

Lacking control of influential news and credit agencies, Greece should address to charismatic masses to improve its reputation. Improving its statistics is not sufficient.

ps I wonder whether there will be a day when analysts will use Chinese yields as a proxy of risk free rate.

Related articles by Zemanta

• Sovereign ratings made in China (ftalphaville.ft.com)
• Upstart Chinese Credit Rating Firm Trashes Moody’s and S&P, Declares U.S. Debt More Risky Than China’s (businessinsider.com)
• China buys Greek when no one else will (money.cnn.com)
• China ratings agency says U.S. blocks it from entry (reuters.com)

Ύστερα απο αυτήν την μικρή εισαγωγή με οικονομικά δεδομένα που δεν μπορεί να τα αρνηθεί κανείς, θα ήθελα να σχολιάσω την πρόσφατη ραδιοφωνική εκπομπή του Σκάι Infowar που μεταδόθηκε στις 04/07/10. Στο τέλος της εκπομπής, ο δημοσιογράφος Άρης Χατζηστεφάνου αναφέρει τα εξής επιχειρήματα γιατι η Ελλάδα θα έχει την ίδια τύχη με την Αργεντινή:

1)Μερικοί υποστηρίζουν οτι η Ελλάδα δεν προσέδεσε το νόμισμα της με ένα άλλο αλλά το αντικατέστησε με ένα άλλο. Έχει όμως αυτό μεγάλη διαφορά όσον αφορά χάραξης αυτόνομης νομισματικής πολιτικής;
2) Είπαν ακόμη οτι απο το 2001 μέχρι σήμερα το ΔΝΤ έμαθε απο τα λάθη του και έχει αλλάξει. Άραγε με αυτή τη διαπίστωση η Λετονία η οποία ακολούθησε τις συμβουλές του οργανισμού και είδε το ΑΕΠ να συρρικνώνεται κατα 18%.
3) Λένε επίσης οτι το Ελληνικό χρέος είναι σε ευρώ και όχι σε ξένο νόμισμα και ως εκ τούτου είναι πιο ασφαλές. Αν θυμόμαστε καλά όμως απο τα φοιτητικά μας χρόνια πιο ασφαλές είναι ένα χρέος που είναι εσωτερικό γιατί είναι εξωτερικό… τρέχα βρες απο που θα σου έρθει;
4) Και τέλος λένε ότι το σε αντίθεση με την Αργεντινή η Ελλάδα έχει ισχυρό τραπεζικό σύστημα και κυρίως λένε οτι θα πετύχει την απαιτούμενη κοινωνική συναίνεση…[ακούγονται γέλια]… αυτό δεν θα το σχολιάσουμε.

Πολύ περιληπτικά θα ήθελα να απαντήσω σε αυτούς τους επικίνδυνους κατά τη γνώμη μου προβληματισμούς:

1) Όχι δεν έχει διαφορά. Αλλά με την νομισματική ένωση συνδέσαμε το οικονομικό μας μέλλον με αυτό των άλλων χωρών της Ευρωζώνης. Τόσο καιρό αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να ζούμε σε μια νιρβάνα που μας χρηματοδοτούσαν και τώρα να κερδίζουμε κάποιον χρόνο επειδή πάλι μας στηρίζουν. Είχα και εγω αμφιβάλει κατα πόσο ήταν σωστό να μπούμε στην Ευρωζώνη. Το λάθος δεν βρισκότανε στην είσοδο μας αλλά στο γεγονός οτι δεν εκμεταλλευτήκαμε το καινούργιο νόμισμα. Να θυμίσω οτι η Κίνα που κατάφερε να γίνει η μεγαλύτερη οικονομική υπερδύναμη των ημερών μας, το κατάφερε κατα ένα μεγάλο βαθμό επειδή συνέδεσε το νόμισμα της με το δολάριο. ‘Ετσι έκανε πιο ανταγωνιστικά τα προϊόντα της. Δεν φταίει το Ευρώ, αλλά το γεγονός οτι δεν καταφέραμε να το εκμεταλλευτούμε.
2) Η Τουρκία αντίστοιχα με την βοήθεια του ΔΝΤ κατάφερε να έχει ένα απο τους μεγαλύτερους ρυθμούς ανάπτυξης.
3) Πρώτα από ολα ποιος το λέει οτι ένα χρέος είναι ασφαλές. Θα συμφωνήσω ότι είναι άσχετος. Οποιοσδήποτε που χρωστάει θέλει να έχει μη ασφαλές χρέος για να μην χρειάζεται να το ξεπληρώσει. Επιπλέον, το γεγονός οτι το χρέος μας είναι σε ευρώ σημαίνει οτι θα πρέπει να αποπληρωθεί σε αυτό το νόμισμα. Έτσι σε περίπτωση επιστροφής στη δραχμή κατα πάσα περίπτωση το χρέος θα αυξάνεται γεωμετρικά αφού η δραχμή θα χάνει την αξία της κάθε μέρα που περνάει. Οπότε αυτό θα κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα και θα τινάξει το Χρέος/ ΑΕΠ στα ουράνια. Όμως η χώρα θα πρέπει ακόμα να βγαίνει στις αγορές για να ικανοποιήσει το πρωτογενές έλλειμμα της. Αυτό θα είναι η ταφόπλακα της οικονομίας μας. Αναφορικά με το άμα το χρέος θα πρέπει να είναι εσωτερικό ή εξωτερικό θα συμφωνήσω με τον Άρη ότι σαφώς καλύτερο είναι να είναι εσωτερικό αφού η διαπραγμάτευση είναι πιο εύκολη. Αλλά αναρωτιέμαι ποιος θα το αγόραζε και με τι χρήματα; Τα ταμεία και οι τράπεζες; To κανουν ήδη και για αυτό κινδυνεύουν να χρεοκοπήσουν. Μήπως οι πολίτες; Που θα τα βρούνε αφού καταναλώνουν περισσότερα από όσα παράγουν.
4) Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω ως προς τι αυτή η ειρωνεία. Φανταστείτε τι θα γινότανε άμα κατάρρεε το τραπεζικό σύστημα και χάναμε όλοι τις καταθέσεις μας.

Καταλήγοντας, θα ήθελα να αναφέρω οτι δεν είμαι ουτε φανατικός υπέρμαχος του Ευρώ, ούτε του ΔΝΤ, ούτε της κυβέρνησης ούτε της εως τώρα οικονομικής πολιτικής. Για καθένα απο αυτά έχω αρκετά αρνητικά να αναφέρω. Όμως, αυτό που ξέρω είναι οτι αυτη την στιγμή η χώρα έχει χρέος σε Ευρώ και βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα. Οι πολίτικοι (και οι δημοσιογράφοι) θα πρέπει να αντιμετωπίσουν την κατάσταση με τα δεδομένα που παρουσιάζονται στην πρώτη παράγραφο και μόνο. Αυτό δεν σημαίνει οτι πρέπει να δοθούν συγχωροχάρτια. Δεν σημαίνει βέβαια οτι Ευαγγελιστές της δραχμής που “προφητεύουν” τον οικονομικό παράδεισο με την έξοδο απο το ευρώ και την ανατροπή των θεμελίων του συστήματος δεν είναι επικίνδυνοι. Η ανάπτυξη είναι ο μοναδικός μονόδρομος που μπορεί να μας βγάλει απο το βάλτο και δυστυχώς κανείς δεν ασχολείται με αυτό.

Στο post αυτό σκεφτόμουν να του δώσω το τίτλο: “Επειδή έχει άδικο εσυ, εχω δίκιο εγω” αλλά αυτό σκέφτομαι να το κάνω σε ένα άλλο που θα σχολιάζω τη συμπεριφορά των τηλεο- πολιτικών. Παραμένω φανατικός ακροατής του Χατζηστεφάνου και της Ελληνοφρένειας αν και μερικές με το χιούμορ και την αντίθεση μόνο δεν λύνονται τα προβλήματα.

Tην εκπομπή μπορείτε να την ακούσετε εδώ

Disclosure: 1. Την εκπομπή του Χατζηστεφάνου “Infowar” την ακούω κάθε εβδομάδα και είναι απο τα αγαπημένα μου podcast και θεωρώ ευτύχημα που έχουμε τέτοιες ραδιοφωνικές εκπομπές . 2. Δεν έχω διαβάσει την διάσημη μελέτη του Κ. Λαπαβίτσα και των συνεργατών του από το SOAS του Λονδίνου όπως δεν γνωρίζω και τίποτα για το οικονομικό τμήμα του συγκεκριμένου πανεπιστημίου αλλά είμαι σίγουρος οτι δεν θα συμφωνώ με τίποτα από όσα λέει η έρευνα.